![Smile :)](./images/smilies/icon_smile.gif)
Bardzo rzadko się tu udzielam, na pozór wiodę normalne życie, praca i praca- bo już po studiach.
Chciałabym się z Wami podzielić, może poszukać rady, jak pogodzić się ze swoim aseksualizmem?
Mam skończone 24 lata, miewałam związki, aktualnie od paru miesięcy spotykam się z facetem, nie uprawialiśmy seksu, chociaż to normalny, zdrowy chlopak, pytanie brzmi, jak bardzo mu zależy, skoro nadal jest?
Problem jest w tym, że ja jestem zmęczona ciągłym szukaniem wymówek. Czy sądzicie, że jest szansa stworzyć relację z mężczyzną, z którym mogłabym być, bez seksu? Owszem, chciałabym mieć rodzinę, jak byłam młodsza, nie przeszkadzał mi mój aseksuazlizm, tymczasem teraz, kiedy wszyscy znajomi zostają rodzicami, kiedy rodzina wypytuje, zaczeło mi to przeszkadzać. Nie spotkałam w swoim życiu mężczyzny aseksualnego, więc zaczęłam wątpić w to, że na dłuższą metę mogłabym z kimś takim być. Nie jestem całkowicie zamknięta na czułości, lubię się przytulić i pocałować, ale nie potrzebuję w swoim życiu namiętności. Mimo to, chciałabym z kimś dzielić swoje życie. Jak pogodzić to ze sobą?
Proszę o radę.
Pozdrawiam