Samotność i marzenia

[Nierozłączka]

Oh, napiszę ten post żeby uspokoić nerwy. Mam 19 lat, jestem asexualna (akceptuję tylko lekkie pocałunki i przytulanie). W życiu nie jest pięknie, jak w rodzinie tak i w technikum, gdzie nie mam przyjaciół i zawsze jestem sama. Moim marzeniem jest nauczyć się japońskiego i znaleźć asexualnego chłopaka z Japonii. Jak by to głupio nie brzmiało, nie wygląda na coś nierealnego, prawda?) Jednak cały czas rozumiem że to tylko marzenie i może takiej osoby, mojej połówki, nie ma( nie wiem czy on czeka na mnie jak ja na niego, a może on nie wie że ja jestem z innego kraju, a może on w ogóle ma dziewczynę? Bardzo nie lubię chłopaków którzy piją i palą i myślę że nie zaakceptuje osoby która miała partnera a jeśli on spał z kimś to dla mnie całkowita zdrada i on nie ma u mnie szans... Staram się szukać osób z Japonii, ale to jest trudne, bo oni są dość ksenofobiczne i nie lubią cudzoziemców. Myślę że nikogo nie znajdę i będę samotna, albo będę konkretnym pracoholikiem)

[ahu]

Na pewno łatwiej byłoby zbudować relację z Japończykiem w jego kraju niż na odległość, więc może gdy się już nauczysz japońskiego, wyjedziesz do Japonii, załapiesz się na staż, to akurat poznasz asowego pracownika niczym rodem z azjatyckiej dramy i będziecie żyli długo i szczęśliwie. A może twoja druga połówka jest bliżej niż myślisz. Wszystko jest jeszcze możliwe, bądź dobrej myśli.

[Nierozłączka]

Dziękuję za podniesienie mojego nastroju